Literair agent

Het themanummer van De Boekenwereld, dat morgen in een Amsterdamse boekensalon wordt gelanceerd, is zo dik dat de inhoudsopgave amper op een pagina past. Op het scherm is er alle ruimte.

Over literair agenten is in Nederland nooit geschreven. De Boekenwereld brengt daar eindelijk verandering in.

Ik had een goed idee, vond ik zelf, voor een bijdrage aan dit themanummer. De literair agent als personage. Tussen 1974 en 1994 verschenen zeker zeven spionageromans en literaire thrillers met een literair agent als hoofdpersoon. Alle uit het Engels vertaald, natuurlijk.

Zo vindt de agent in Spiegel, spiegel aan de wand van Stanley Ellin in zijn badkamer zomaar het lijk van een onbekende vrouw. In Irvin Shaws Het verleden spreekt wordt de literair agent telefonisch bedreigd: een onheus bejegende auteur? En Tom Sharpe laat in De grote achtervolging zien dat de literaire wereld aan elkaar hangt van corruptie en vriendjespolitiek. De literair agent in dit boek vindt op een goede dag een briljant manuscript van een anonieme auteur op zijn bureau.

Fictie, ja.

Ik heb weer niet veel meer gedaan dan artikelen redigeren, eindnoten herschrijven, catchy titels bedenken en met de allerlaatste drukproef aan het eind van een regenachtige vrijdagmiddag naar de brievenbus rennen.